szukaj      Start   Wydarzenia   Przewodnik po przedszkolu   Galeria zdjęć   Kontakt
Misja
Historia
Życiorys Św. Urszuli Ledóchowskiej
O zgromadzeniu
Tradycje
Kadra przedszkola

Zajęcia dodatkowe
Grupy
Zapisy
Kącik dla rodziców

Program wychowawczy

Koncepcja wychowawcza św. Urszuli Ledóchowskiej

Istotne znaczenie dla powstania koncepcji wychowawczej św. Urszuli miały przede wszystkim jej osobowość, doświadczenie domu rodzinnego, droga życiowa, kontakty z ówczesnymi prądami pedagogicznymi i jej głęboko ewangeliczne powołanie.
 
Doświadczenie wyniesione z domu rodzinnego potwierdza prawdę, że pierwszą i niezastąpioną wspólnotą wychowawczą jest rodzina i że najważniejszą rolę w wychowaniu pełnią rodzice. Osobowość Matki Urszuli jako przyszłej wychowawczyni kształtowała się w atmosferze dobroci, zaufania, pracy, poczucia obowiązku, jaką umieli wytworzyć jej rodzice w domu rodzinnym. Od nich nauczyła się szacunku dla drugiego człowieka, konsekwencji w stawianiu wymagań, którym towarzyszyła życzliwość, mądra wyrozumiałość i pomoc.
 
Ważnym źródłem koncepcji wychowawczej św. Urszuli jest powołanie, które decydowało o jej sposobie myślenia, podchodzenia do świata i do ludzi. Matka odczytała je jako wezwanie do ewangelizacji człowieka w najważniejszych okresach jego życia. Jednocześnie określiła cel swojej służby drugiemu człowiekowi: wskazywać drogę do nieba, czyli do pełni rozwoju rozumianej jako świętość.
Najważniejszym ideałem w wychowaniu był dla Matki Urszuli Jezus Chrystus Pan i Król serc ludzkich. Uważała, że On jest najlepszym Wychowawcą. Była przekonana, że Bóg jest tym, który pierwszy wychowuje człowieka.
Koncepcja systemu wychowawczego św. Urszuli jest konsekwentna i dynamiczna.
 
Główne założenia i cele to:
„Wychowywać – prowadzić do Boga, do kochającego Ojca, z radością dawać miłość, szczególnie najbardziej potrzebującym, stwarzać wewnętrznie (bliskość z Chrystusem) i zewnętrznie (atmosfera szczęścia) warunki wspomagające dojście do celu”;
„Mamy więc w tym dziele wychowania dwojakie zadanie: pierwsze – wychować dzieci dla Boga, dla ojczyzny niebieskiej, drugie – to wychowanie dzieci dla społeczeństwa, dla ojczyzny ziemskiej”.
 
Cele:
  • przygotowanie wychowanków do pracy nad sobą;
  • przygotowanie do bycia pożytecznym członkiem społeczeństwa;
  • przygotowanie do bycia człowiekiem, którego najważniejszymi cechami są: miłość Boga i ludzi, dobroć, poczucie obowiązku, samodzielność, odwaga, odpowiedzialność, wytrwałość i pracowitość.

 Dziedziny wychowawcze:

Wychowanie religijne – oparte na bezpośrednim oddziaływaniu atmosfery religijne. „Boga trzeba dać dziecku od pierwszych chwil jego istnienia”. Św. Urszula uważała, że największe obowiązki związane z wychowaniem dziecka spoczywają na matce, która oddziałuje w tej sferze miłością i przykładem – „Na kolanach świętej matki wychowują się święci”.
Wychowanie umysłowe uczenie odróżniania dobra od zła, kierowania się ku dobru i unikaniu zła. Istotne jest tu kształcenie woli oraz uczuć wyższych, które umożliwiają emocjonalną samokontrolę, ważną w kształtowaniu charakteru człowieka. Św. Urszula uważała, że najistotniejsze zadanie wychowawcze to uczenie pracy nad sobą.
Wychowanie społeczne – uczenie umiejętności dostrzegania potrzeb społecznych i aktywnego odpowiadania na nie. Istotne jest tu myślenie o innych, a nie skupianie się tyko na sobie, swoich potrzebach i sprawach.
Wychowanie patriotyczne i obywatelskieśw. Urszula uważała, że hasłem ludzkiego życia powinny być słowa: Bóg i Ojczyzna. Jako forma wychowania patriotycznego Matka stosuje pogadanki, akademie, uroczystości patriotyczne, płomienne przemówienia i apele, a także wycieczki przybliżające ojczysty krajobraz i kulturę, spotkania ze sławnymi Polakami, naukę tańców narodowych, żywe obrazy czy inscenizacje teatralne.
Wychowanie estetyczne – rozwijanie wrażliwości na piękno w świeci. Św. Urszula uważała, że placówki wychowawcze powinny znajdować się w bliskości przyrody, pięknym otoczeniu, przestrzeni sprzyjającej zachwytowi i kontemplacji.
Wychowanie fizyczne i zdrowotne św. Urszula uważała, że dzieci powinny mieć codziennie zapewniony czas na ruch na powietrzu. Formy podejmowanych aktywności to: spacery, zabawy i gry sportowe, gimnastyka, ćwiczenia fizyczne, lekcja tańca.
 
Zasady wychowania:
 
Opieranie działania wychowawczego na pobudzaniu w wychowankach refleksji nad celami i sensem własnego życia, rozwoju, wysiłku, radości i cierpienia, a następnie inspirowania ich do własnej aktywnej pracy nad sobą, do świadomego kierowania swoim życiem.
Stwarzanie możliwie najkorzystniejszej wychowawczo atmosfery: „Oto pierwszy warunek wychowania dzieci dla Boga – tworzyć wokół nich atmosferę szczęścia. Gdy to zrobione, reszta już pójdzie łatwiej”.
 
Metody wychowania:
 
Metoda przykładu (modelowania) – nawiązująca do mechanizmów imitacji i identyfikacji, szczególnie ceniona przez Matkę Urszulę;
Metoda nagród i kar – wzmacniająca jedne, a hamująca inne zachowania, tym samym ćwicząca zachowania pozytywne;
Metoda oddziaływań słownych – słowo traktowane jako bodziec do zmiany zachowania;
Metoda oddziaływania sytuacyjnego obejmująca rozwiązywanie zadań, wymagających różnego typu pożądanej aktywności działaniowej.
 
Istotną cechą skutecznej działalności wychowawczej jest elastyczność, która pozwala na dopasowanie metod i technik wychowawczych do konkretnej sytuacji.

 

Start   Wydarzenia   Przewodnik po szkole   Galeria zdjęć   Kontakt